Stilstaan in the rave / ART BASED LEARNING

Bij het Meetingpoint in de hal van museum H’ART

sta ik klaar. Een beetje gespannen, focus is altijd een ding voor me. Kunst kijken met een loopbaanvraag: wie komt daar deze keer op af? Langzaam druppelen de deelnemers binnen. Ook mannen, fijn denk ik. En het is bijna gelijk verdeeld qua mannen als vrouwen.

Leuk! Want in de museumwereld en cultuuronderwijs domineren vaak de vrouwen. En dan ook nog van mijn leeftijd en type: hoger opgeleid, intellectuel-erig en in zwart gekleed. Curator’s black, typeerde een collega dat eens.

Met welke vraag zijn al die deelnemers hier vandaag gekomen? Zijn ze op zoek naar meer zingeving in het werk of willen ze gewoon meer zin krijgen in hun werk? Varen ze al jaren op de automatische piloot of zijn ze hun collega’s zat? Als start schrijft iedereen de vraag die hen bezighoudt op een papiertje, vouwt het op en stopt het weg. De eerste stap is gezet.

Niemand hoeft een museumstoeltje als ik dat aanbied, iedereen vindt het prima om op de grond te zitten. “Ook als je lang moet zitten?” Ja, ook dan, ze gaan er echt voor. Tijd om de tweede stap uit te leggen van Art Based Learning: bijna een half uur op redelijk tempo rondlopen en een kunstwerk uitkiezen dat je raakt. Omdat je het mooi vindt of juist lelijk of omdat het irritatie oproept. Iedereen zwermt enthousiast uit.

Precies op tijd komen ze terug. Met een foto van het kunstwerk leggen ze uit waarom juist dit hen raakt. Een deelnemer heeft een kunstwerk gekozen waarvan het lijkt alsof een kind het heeft gemaakt: blije kleurige gezichten op een groot doek. Het spontane en de kinderlijke energie trekken hem hierin aan. Het doet hem denken aan vroeger, dat je mocht vingerverven of met ecoline werken. Hij straalt als hij vertelt.

Een energieke vrouw kiest een filmpje met harde ravemuziek erbij. Ik probeer haar zo neutraal mogelijk te bevragen, maar terwijl ik het zeg realiseer ik me dat het al is mislukt: “weet je zeker dat je dat niet onrustig lijkt ... straks 20 minuten met die muziek op je oren?”. “Heerlijk juist” is haar antwoord. Helemaal goed dus. Als iedereen zijn kunstwerk heeft toegelicht, gaan we naar de volgende stap, die ik hier niet ga verklappen. Verdeeld over de zalen is iedereen geconcentreerd bezig, zonder mobieltje, offline.Ik zie dat de vrouw van de ravemuziek niet zit, ze staat en beweegt non-stop met een enorme energie en dynamiek. In het nagesprek blijkt dat nachtenlange ravemuziek voor haar symbool staat voor continue drang tot verandering. Om de zeven jaar veranderde ze haar leven drastisch. Of dat nu over een ambiteuze baan of haar persoonlijke leven ging: zij emigreerde naar de VS en was manager aan de top. Ze heeft eigenlijk alles bereikt.

"What’s next?" is nu haar vraag. ‘Haar’ gekozen kunstwerk is abstract, met dynamische vormen, de bijbehorende muziek is pure beweging. Maar er is een vaste vorm te zien onderaan het kunstwerk, een soort podium. Het brengt haar op de gedachte dat alles goed is gegaan. Misschien is haar grootste uitdaging nu om gewoon te genieten van wat ze heeft bereikt. Het antwoord komt uit haarzelf. Het gaat haar erom om lekker in het nu te zijn. Voor haar is dat misschien nog wel het moeilijkst. De andere deelnemers reageren ook met suggesties op haar verhaal en het kunstwerk. Het lijkt zo logisch. Stilstaan in de rave. Ze is er stil van hoe simpel het is. En ze heeft zojuist al goed geoefend.